از باغ میبرند چراغانیات کنند
تا کاج جشنهای زمستانیات کنند
پوشاندهاند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانیات کنند
یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار میبرند که زندانیات کنند
ای گل گمان مبر به شب جشن میروی
شاید به خاک مردهای ارزانیات کنند
یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطهای بترس که شیطانیات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه ای است که قربانیات کنند
نه تو می مانی نه اندوه
و نه هیچ یك از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یك رود قسم،
و به كوتاهی آن لحظه ی شادی كه گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی كه فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه ی خود؛ جامه ی اندوه نپوشان هرگز!
"سهراب سپهری"
کاش می دیدم چیست؛
آنچه از عمق تو تا عمق وجودم جاریست
آه وقتی که تو لبخند نگاهت را
می تابانی
بال مژگان بلندت را
می خوابانی
آه وقتی که تو چشمانت
آن جام لبالب از جان دارو را
سوی این تشنه ی جان سوخته می گردانی
موج موسیقی عشق
از دلم می گذرد
روح گلرنگ شراب
در تنم می گردد
دست ویران گر شوق
پر پرم میکند ای غنچه رنگین پر پر...
من، در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد
برگ خشکیده ایمان را
در پنجه باد،
رقص شیطانی خواهش را، در آتش سبز!
نور پنهانی بخشش را، در چشمه مهر!
اهتزاز ابدیت را می بینم !!
بیش از این، سوی نگاهت، نتوانم نگریست!
اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست!
کاش می گفتی چیست؛
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست ؟!
"فریدون مشیری"
باید از جان گذرد؛ هر که شود عاشقشان
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود