نمیدونی تو که عاشق نبودی...

 زمستون تن عریون باغچه چون بیابون
درختا با پاهای برهنه زیر بارون


نمیدونی تو که عاشق نبودی
چه سخته مرگ گل برای گلدون


گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه
واسه هم قصه گفتن عاشقانه


چه تلخه چه تلخه باید تنها بمونه قلب گلدون
مثل من که بی تو نشستم زیر بارون زمستون


زمستون برای تو قشنگه پشت شیشه
بهار زمستونها برای تو همیشه


تو مثل من زمستونی نداری
که باشه لحظه چشن انتظاری


گلدون خالی ندیدی نشسته زیر بارون
گلهای کاغذی داری تو گلدون


تو عاشق نبودی ببینی تلخ روزای جدایی
چه سخته چه سخته بشینم بی تو با چشمای گریون


بشینم بی تو با چشمای گریون
بشینم بی تو با چشمای گریون

اکسیر من!

 اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

 

اکسیر من نه اینکه مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

 

سرشارم از خیال، ولی این کفاف نیست

در شعر من! حقیقت یک ماجرا کم است

 

تا این غزل شبیه غزل های من شود

چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

 

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم

اما چقدر دلخوشی خوابها کم است

 

خون هر آن غزل که نگفته ام به پای تو

آیا هنوز، آمدنت را بها کم است

                                      

 

 

                                                                                    شعر از: محمد علی بهمنی

همچون گل...

براستي خداي را بندگاني است، كه فقط خودش آنها را مي شناسد؛ قلبهايشان نوراني، نوراني تر از خورشيد، طهارتشان چونان آب، لطافتشان چون گلبرگ و پرپرشدنشان همچون گل.

ســــــتاره هــــا نهـــــــفتند...

نه بسته ام به کس دل نبسته کس به من دل

چو تخــــته پــاره بـــر موج رهـــا رهـــا، رهـــا من

 

زمن هر آنکه او دور، چو دل به سینه نزدیــک

به من هر آن که نزدیک، ازو جـــــدا جـــدا من

 

نه چشــــم دل به ســـــويي، نه باده در سبويي

که تــــر کـــــنم گـلـــــــويي، به ياد آشنــــــا من

 

ســــــتاره هــــا نهـــــــفتند در آسمـــــان ابــــري

دلــــــم گرفته اي دوست، هـــــواي گريــه با من

 

نبسته ام به کس دل، نبسته کس به من دل

چو تخــــته پــاره بـــر موج رهـــا رهــــا، رهـــا من

 

فدای روی ماهت شوم اگر که روزی

وفای تو کجا و کجا کجا کجا من!

ای پرستوی مهاجر باز هم پرواز کن...

ای پرستوی مهاجر باز هم پرواز کن

هجرتی دیگر به سوی لانه ات آغاز کن

 

ای که در غربت هزاران رنگ را پر می زنی

سبز را با آبی رویای خود هم راز کن

 

زرق و برق غرب و غربی ها ندارد هاله ای

یاد شرق و آسمان آبی شیراز کن

 

عطر مصنوعی کجا و بیدمشک و نسترن

سینه را با عطر و بوی یاسمن دم ساز کن

 

کشور تو مهد سعدی ها و خاک حافظ است

فخر بر این ملک مردان سخن پرداز کن

 

قلب خون گرمت مداوم بهر ایران می تپد

بی محابا و خرامان سوی ما پرواز کن

***

پرواز پرستوها به من آموخت؛ وقتی هوای رابطه سرد است باید رفت.

***

عجیب است، دریا تا آدم را غرق خود می کند، آن را پس می زند.

***

یه عمره تو فکر دریامو و تو این مرداب سرگردون

بهت رویامو می سپارم، بهم دریامو برگردون

باز من ماندم و ...

باز در چهره خاموش خيال

خنده زد چشم گناه آموزت

 

باز من ماندم و در غربت دل

حسرت بوسه هستي سوزت

 

باز من ماندم و يك مشت هوس

باز من ماندم و يك مشت اميد

 

ياد آن پرتو سوزنده عشق

كه ز چشمت به دل من تابيد

 

باز در خلوت من دست خيال

صورت شاد ترا نقش نمود

 

بر لبانت هوس مستي ريخت

در نگاهت عطش طوفان بود

 

ياد آن شب كه ترا ديدم و گفت

دل من با دلت افسانه عشق

 

چشم من ديد در آن چشم سياه

نگهي تشنه و ديوانه عشق

 

ياد آن بوسه كه هنگام وداع

بر لبم شعله حسرت افروخت

 

ياد آن خنده بيرنگ و خموش

كه سراپاي وجودم را سوخت

 

رفتي و در دل من ماند به جاي

عشقي آلوده به نوميدي و درد

 

نگهي گمشده در پرده اشك

حسرتي يخ زده در خنده سرد

 

آه اگر باز بسويم آيي

ديگر از كف ندهم آسانت

 

ترسم اين شعله سوزنده عشق

آخر آتش فكند بر جانت

 

                                                                           "فروغ فرخزاد"