هـــــــــرگز حسـد نبردم بر منصبی و مالی

 الّا بر آن کــــــــــه دارد با دلبــــــری وصالی

 

 دانی کـــــدام دولت در وصــــف می نیاید؟

 چشمی کـه باز باشد هر لحظه بر جمالی

 

خرم تنی کـــه محبــــوب از در فـــرازش آید

چون رزق نیکبختــــــان بی محـنت سوالی

 

همچــــــون دو مغـــز بادام اندر یکی خزینه

بـا هم گرفتـــــه انسی وز دیــــگران ملالی

 

دانی کدام جــــاهل بر حـــــــــال ما بخندد؟

کاو را نبوده باشد در عمـــــر خویش حالی

 

بعد از حبیب بر ما نــگــــــذشت جز خیالش

وز پیکــــــر ضعیفم نگـــــــذاشت جز خیالی

 

اول کــه گــــــوی بردی من بودمی به دانش

گر سودمنـــــد بودی بی دولـــــــت احتیالی

 

سال وصـــــــــــال با او یــــــک روز بود گویی

و اکنون در انتظارش روزی به قـــــدر سالی

 

ایّام را به مـــــاهی یک شب هــــلال باشد

وآن ماه دلستـــــان را هـــــر ابرویی هلالی

 

صوفی نظر نبازد جـــــز بــــــا چنین حریفی

سعدی غزل نگوید جــز بر چنین غــــــــزالی